Samen met mijn man liep ik de derde etappe van het Pieterpad, van Groningen naar Zuidlaren. Ruim 23 kilometer door een prachtige omgeving. We waren goed voorbereid en genoten van het rustige tempo. Het was rustgevend, en een uitdaging. Je voelt wat zo’n afstand met je doet: moe, maar ontspannen.
We kwamen zelfs een visser tegen die dichter bleek te zijn. Midden in de stilte las hij een gedicht voor, en één zin bleef in mijn hoofd hangen: “de eigenaar gaat weg met in zijn hoofd veel geluk.” Dat raakte me, want ik was precies naar dat gevoel op zoek: stilte en geluk dat je gewoon mee naar huis kunt nemen.
De busrit maakte het extra bijzonder: een vriendelijke chauffeur, voldoende comfort en beenruimte. Na zo’n wandeling is het fijn om de ruimte te hebben. We zijn niet gewend om met de bus te reizen, dus even zoeken waar je moet opstappen. Bus 51 gaat via Zuidlaren en de Brink, langs kleine dorpjes die samen het hoge noorden rustige sfeer geven.
In mijn werk als stewardess bij KLM draait het vaak om alertheid en snel handelen. Afgelopen week nog vloog er tijdens een vlucht een powerbank in een handbagagerek in brand – dankzij onze training was het in no-time geblust. Juist daarom voelde deze dag, wandelend en reizend met lijn 51, als een tegenhanger: alles mocht langzaam, in stilte en in het moment.
Helemaal geconcentreerd op elkaar en de omgeving, ontdekten we dat juist die simpele dingen het leuk maken. Zo’n dag laat je de drukte thuis vergeten en dat was precies wat we zochten.
